SONG OF THE DAY #11


Γιώργος Σαμπάνης – Μπορείς & Χειρότερα

 

Όσοι δρόμοι πατάω,
με ρωτάνε που πάω
μ’ανακρίνουν, ποιος είμαι,
τι αγαπάω και τι προσπερνώ..
Το όνομα σου να πω
δεν τολμάω..

‘Ισως νόημα δεν έχει
μα εγώ επιμένω,
να σε ψάχνω, να σπέρνω
στη μεριά που κοιμόσουν ευχές..
Να ανθίσει το χτες
πάνω γέρνω..

Όλα λες περνάνε,
μα τα κομμάτια μας μετράμε
Τι χάνεις, τι βρίσκεις και το σου πουλάνε..
Στα ζάρια, μακριά μου
έπαιξες με την αγκαλιά μου
τι λάθος που είσαι ελάττωμά μου..

Δεν ξεχνάω,
κι ας πονάω θυμάμαι
Το ψέμα σου να’μαι
δεν ξέρω πως μπόρεσα..
Κι έχω αφήσει μισό το κορμί μου
για σένα ψυχή μου
εγώ δε σε πρόδωσα…
Δεν ξεχνάω
κι ας περνάνε οι μέρες
κι οι μήνες σαν σφαίρες
να ‘ρχόσουν πως το ‘θελα..

Δεν μ’αγάπησες αλλά δεν πειράζει
κανείς δεν αλλάζει
μπορείς και χειρότερα…

Με ανάσες στο τζάμι, ζωγραφίζω χειμώνες
και καρδιές τώρα μόνος
που ήταν κάποτε ένα μαζί
τώρα ποιος επιζεί
στους κανόνες..

Όλα λες περνάνε,
μα τα κομμάτια μας μετράμε..
Τι χάνεις, τι βρίσκεις και το σου πουλάνε
Στα ζάρια, μακριά μου
έπαιξες με την αγκαλιά μου
τι λάθος που είσαι ελάττωμά μου..

Δεν ξεχνάω,
κι ας πονάω θυμάμαι
Το ψέμα σου να’μαι
δεν ξέρω πως μπόρεσα..
Κι έχω αφήσει μισό το κορμί μου
για σένα ψυχή μου
εγώ δε σε πρόδωσα..
Δεν ξεχνάω
κι ας περνάνε οι μέρες
κι οι μήνες σαν σφαίρες
να ‘ρχόσουν πως το ‘θελα..
Δεν μ’αγάπησες αλλά δεν πειράζει
κανείς δεν αλλάζει
μπορείς και χειρότερα…

logo vasoula

Advertisements

SONG OF THE DAY #10


Νίκος Οικονομόπουλος – Για Κάποιο Λόγο

 

Για κάποιο λόγο
Σε συνάντησα και τώρα σ’ έχω χάσει
Ούτε δάκρυ μου δε σ’ έχει ξεθωριάσει
Σαν μελάνι στο βρεγμένο μου χαρτί..
Για κάποιο λόγο
Πιο πολύ βαραίνουν, όσοι μας πονάνε
Ποιον αγάπησες, απ’ όσους σ’ αγαπάνε
Στα βαθιά σου -πες μου- έχεις κοιταχτεί
Με λίγο φόβο;
Ποιος να ξέρει, ποιους μαγεύεις
Ποιες ζωές πατάς
Έτσι που κοιτάς..
Για κάποιο λόγο γίναν όλα
Ήταν φαίνεται μοιραίο να μ’ αφήσεις
Σε αγάπησα, για να με τραυματίσεις
Και στη γη να με γκρεμίσεις, ουρανέ..
Για κάποιο λόγο γίναν όλα
Κι ίσως κάποτε θελήσεις, να τα βρούμε
Για ένα λόγο, μας συμβαίνουν όσα ζούμε
Και μπορεί και να μη μάθουμε ποτέ
Αυτό το λόγο… για κάποιο λόγο..
Για κάποιο λόγο
Τα αινίγματά σου δεν μπορώ να λύσω
Όσα μ’ έδεσαν μαζί σου να διαλύσω
Και να γίνεις μια ανάμνηση θαμπή..
Για κάποιο λόγο
Σου τα χάρισα κλεμμένα και δοσμένα
Μάτια, πόρτες μου, παράθυρα κλεισμένα
Κι αν περάσει η ελπίδα δε θα μπει
Της το ξεκόβω..

SONG OF THE DAY #9


Bishop Briggs – The Way I Do

Lay my heart down
Laid it down for you
Laid it down for you, oh
Put my arms out
Put ’em out to you
Oh Lord I was reaching for ya
Reaching for ya

Oh child, reaching for ya
Reaching for ya
Oh, but you will never know this love
Will never know this pain
Never know the way I feel for you
You will never know this touch
Will never know this shame
Will never know the way I want you to

You will never know my love
You will never feel the way I do
You will never know my love
You will never feel the way I do

Prayed my heart out
But my hands get raised
And your soul got saved
Oh, still the devil, he don’t know his name
Oh Lord, he don’t know
He don’t know his name

Oh child, reaching for ya
Reaching for ya
Oh, but you will never know this love
Will never know this pain
Never know the way I feel for you
You will never know this touch
Will never know this shame
Will never know the way I want you to

You will never know my love
You will never feel the way I do
You will never know my love
You will never feel the way I do

Feel the way I do
You will never feel the
Oh, the way I do
You will never feel the
Feel the
Oh, the way I do
You will never feel the
Feel the way I do 

 

logo vasoula

ΑΧ ΝΑ ‘ΜΟΥΝ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΣΟΥ



Τα πέπλα της νύχτας απλώθηκαν αυτό το βράδυ της Τετάρτης..

Κοιτάζω ψηλά, βλέπω το φεγγάρι..

Προχθές ήταν γεμάτο και μέρα με τη μέρα αδειάζει και αυτό..

Ακριβώς όπως και η ψυχή μου..

Σκέφτομαι πως κάποτε ένιωθα και γω τόσο γεμάτη και τώρα κοιτάζω την αγκαλιά μου και είναι λειψή απο σένα..

Το προχθεσινό ολόγιομο φεγγάρι το είδα μόνη.

Ολομόναχη.

Το κοιτούσα και σκεφτόμουν πως είναι πολύ τυχερό..

Είναι πολύ πιθανό να κατάφερε να κλέψει ένα σου βλέμμα..

Δεν μπορεί να μην το είδες..

Ζητούσε απεγνωσμένα λίγη προσοχή με τη λάμψη του..

Σε αντίθεση με μένα, εκείνο μπορεί να αποσπάσει μια ματιά σου.

Μακάρι  να ήμουν εκείνο και ας μην το  μάθαινες ποτέ.

Αυθόρμητα και χωρίς αιτία, όπως θα κοιτούσες ψηλά, να είχα την ψευδαίσθηση πως με κοιτάζεις γιατί σου λείπω και μετά ας σκοτείνιαζα για πάντα.

logo vasoula

 

SONG OF THE DAY #8


Just Walk Away-Celine Dion

Τα συναισθήματα είναι τόσο πολύπλοκο θέμα που πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί πολύς καιρός για να αντιληφθούμε τι σημαίνουν, που αναφέρονται ή ακόμη και οτι υπάρχουν.

Πόσες αγάπες χάθηκαν έτσι, σαν σκόνη στον άνεμο, μόνο και μόνο επειδή ο ένας απο τους δύο, ή και οι δύο, δεν γνώρισαν τη δύναμη της..

Πόσοι άνθρωποι πληγώθηκαν επειδή δεν αγαπήθηκαν όπως είχαν ονειρευτεί;

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Πολλοί.

Δεν είναι θέμα προβληματικού ή όχι συναισθήματος. Είναι θέμα αποφάσεων.

Είναι το που θα ορίσει ο καθένας απο εμάς  στη ζωή του κάποιον σελιδοδείκτη που θα είναι καταλυτικός για την πορεία του.

Πολύ περισσότερο, είναι το κατά πόσο αυτός ο σελιδοδείκτης θα μείνει εκεί για πάντα ή θα σαπίσει και θα λιώσει και το μόνο που θα θυμίζει πια τις στιγμές εκείνες θα είναι υπολείμματα, μή ικανά να δημιουργήσουν καμία απολύτως φόρτιση.

Ακόμη όμως και να μείνει εκεί, άθιχτος στον χρόνο και τις κακουχίες, θα έρθει η στιγμή που θα πρέπει να τον αφήσεις.

Και όταν έρχεται η στιγμή να αρνηθείς εκείνον τον άνθρωπο για τον οποίο ένιωσες τόσο ξεχωριστά, το κάνεις απλά και μόνο γιατί τον νοιάζεσαι και δεν θέλεις να του κάνεις κακό.

Γιατί αν έτυχε και ένιωσε έστω και στο ελάχιστο όπως εσύ, τότε το τελευταίο πράγμα που θέλεις να δεις, είναι εκείνον να υποφέρει.

Αυτό άλλωστε δεν είναι αγάπη;

Να απελευθερώνεις την αγάπη σου απο τα δεσμά που είναι ικανά να της προξενούν την μία ημέρα όμορφα συναισθήματα και όλες τις υπόλοιπες να την φέρνουν στα άκρα και να ξεστομίζει φράσεις όπως το «Σε μισώ..».

Μα ξέρουμε πως το μίσος είναι συναίσθημα. Και όποιος αισθάνεται, ξέρει και να αγαπά. Όποιος αγαπά πολύ, είναι ικανός να μισήσει και να ξανά αγαπήσει το ίδιο άτομο ξανά και ξανά..

Τον μισείς γιατί σκέφτεσαι πως αγγίζει κάποια άλλη όπως άγγιζε εσένα και μετά τον αγαπάς επειδή ακριβώς σε άγγιζε έτσι..

Φαύλος κύκλος..

Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερο να αφήνεις τον άνθρωπο αυτό να φύγει ή να φύγεις εσύ.

Αν νοιάζεσαι για κάποιον, άστον να ζήσει χωρίς να του κάνεις κακό.

Όσο και να τον σκέφτεσαι, όπως και να νιώθεις, πρέπει να σκεφτείς κυρίως εκείνον.

Ακόμη και αν ξυπνάς και κοιμάσαι με την εικόνα του στο μυαλό σου, ακόμη και αν έχεις έναν κόμπο στο στομάχι που δεν φεύγει με τίποτα, πρέπει!

Ξέρω, δεν μπορείς να το ελέγξεις, σε κατατρέχει ο εγωισμός και η ζήλια αλλά στην τελική για να μην είστε μαζί, κάτι θα έκανες λάθος..

Κάνε την αυτοκριτική σου και άσε τον άνθρωπο να είναι ευτυχισμένος χωρίς εσένα.

Θα είναι. Είναι ψευδαίσθηση το οτι θα του λείψεις και θα σε θέλει πίσω. Κανένας δεν μπορεί να ζει στις εντάσεις για πάντα, όπως και να νιώθει.

Άστον να φύγει. 

There’ll never be a moment I’ll regret
I’ve loved you since the day we met..
For all the love you gave
And all the love we made,
I know I’ve got to find the strenght to say..

Just walk away..
Just say goodbye..
Don’t turn around now you may see me cry..
I mustn’t fall apart..
Or show my broken heart..
Or the love I feel for you..

So walk away
And close the door..
And let my life be as it was before..
And I’ll never never know,
Just how I let you go..
But there’s nothing left to say,
Just walk away..

logo vasoula

ΜΟΝΗ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ


bknint-20161204163402833-1204_17011_001_01p

Και έρχονται εκείνες οι στιγμές τις οποίες με τόσο κόπο προσπαθούσες πάντα να αποφύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι.

Η απόγνωση την οποία νιώθεις είναι ικανή να σε ρίξει στο κρεβάτι με μόνο σύμμαχο σου το αλκοόλ.

Ανοίγω τα μάτια και σε σκέφτομαι.

Τα κλείνω και σε ονειρεύομαι.

Γιατί διάολε; Γιατί;

Ανοίγω το νερό στο ντουζ και τρέχει παγωμένο. Ίσως έτσι ξυπνήσω απο την ουτοπία στην οποία ζω. Πως με θες, πως σου λείπω.

Ανατριχίλα στο κορμί μου απο το σοκ της θερμοκρασίας που με περιτρέχει και το πρώτο πράγμα που έρχεται στη σκέψη μου είσαι πάλι εσύ.

Ανάθεμα!

Τυλίγομαι με την πετσέτα, βάζω στο ποτήρι την βότκα που με ζαλίζει και κάθομαι στον καναπέ με τα φώτα σβηστά.

Έχω μεγάλη ανάγκη να σε δω αλλά μου έκανες ξεκάθαρο πως αυτά που μας χωρίζουν είναι περισσότερα απο αυτά που μας ενώνουν. Άλλωστε εσύ δεν θεώρησες ποτέ οτι θα μπορούσαμε να ενωθούμε.

Δεν σε κατηγορώ, η κατάσταση δεν το επέτρεπε και εσύ ήσουν αρκετά ώριμος ώστε να μην δεθείς μαζί μου.

Κατεβάζω το ποτό μονοκοπανιά και δακρύζουν τα μάτια μου.

Προσποιούμαι πως είναι απο το ποτό και αποποιούμαι το αίσθημα του κενού που μου δημιουργεί η απουσία σου.

Θλίψη. Μόνο αυτή η λέξη γυρίζει στο κεφάλι μου.

Θλίβομαι που δεν σε έζησα όπως ποθούσα.

Που έριξα τον εαυτό μου τόσο χαμηλά και ζητιάνευα για μερικά ψίχουλα αγάπης.

Αγάπη.. Λέξη άγνωστη για σένα. Τουλάχιστον στο κομμάτι που αφορούσε εμένα.

Θέλω να είμαι όπως εσύ.

Να μην νιώθω, να μην σκοτίζομαι.

Σηκώνομαι και πάω προς το κρεβάτι.

Φοράω κάτι πολύ ανάλαφρο και ξαπλώνω στο κρεβάτι με μόνη μου ελπίδα να κοιμηθώ πολύ γρήγορα για να μην σκέφτομαι. Να μην σε σκέφτομαι.

Δεν μπορώ να σε σκέφτομαι.

 

logo vasoula

 

 

SONG OF THE DAY #7


Μικρή Πατρίδα-Χρήστος Θηβαίος

Τόσο συναισθηματικό που στο πρώτο άκουσμα των πλήκτρων, απο το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο μου προκαλεί ανατριχίλα. Και αυτό γιατί πέρα απο την εκπληκτική ενορχήστρωση, οι στίχοι είναι πέρα για πέρα συγκινητικοί.

Σε πρώτη εκτέλεση το τραγούδι το ερμήνευσε ο Παντελής Θεοχαρίδης μα συγχωρήστε την αδυναμία μου στον Χρήστο Θηβαίο, θαρρώ πως είναι καθηλωτικός..

Όταν το ακούω με ταξιδεύει και στο μυαλό μου αμέσως έρχονται οι στίχοι:

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά,
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει..
σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά,
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει..

Και σκέφτομαι πως ναι, ταξίδεψε η καρδιά.

Όμως δεν έχω ιδέα αν μου φτάνει, μάλλον όχι.

Είναι ατίθαση, έχει φτερά και φτερουγίζει όπου ποθεί χωρίς να με ρωτήσει.

Κάθε φορά ο ίδιος προορισμός, το ίδιο ταξίδι, μα τη συγχωρώ. Αν και ξέρω πως πάντα θα γυρίζει με το ίδιο συναίσθημα , με τον ίδιο πόνο, τη συγχωρώ..

Ένα απόσπασμα του Σεφέρη απο την αλληλογραφία στην αγαπημένη ηχεί στα αυτιά μου καθώς το τραγούδι μου θυμίζει το ταξίδι αυτό..

Σ’ αγαπώ (μου επιτρέπεις;) και τίποτα δε μπορεί να σταματήσει αυτή την αγάπη εκτός από σένα, και πάλι είναι ζήτημα. Το μόνο κακό που μπορείς να μου κάνεις είναι να σταματήσεις να μου γράφεις. Τι με ρωτάς αν ξέρω και τα λοιπά. Ξέρω, δυστυχώς.

Γιώργος Σεφέρης

Όλα εσύ λοιπόν. Η νύχτα εσύ, το όνειρο της μέρας..

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα `ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ’ άφησε ν’ ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ’ αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν’ ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

logo vasoula

ΜΙΑ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ..



Σκοτάδι παντού..

Η νύχτα αυτή είναι διαφορετική απο τις άλλες.

Είναι τόσο ζεστή που δεν μπορώ να κλείσω μάτι.

Ίσως η πιο ζεστή απ’όλες.

Όχι, δεν παραπονιέμαι.

Απλώς είναι που όλα μου φταίνε.

Μου τη δίνει ο καιρός, μου τη δίνει η γκρίνια μου, μου τη δίνω εγώ.

Και όλα αυτά επειδή μου λείπεις.

Επειδή δεν περνάει λεπτό που δεν σε σκέφτομαι.

Ξέρω οτι εσυ δεν με σκέφτεσαι το ίδιο και θα έπρεπε αυτό να με κάνει να νιώσω εγωισμό αλλα όχι. Δεν έχω εγωισμό. Άλλωστε μαζί σου ποτέ δεν είχα.

Μην με μαλώνεις, δεν βάζω τα συναισθήματα μας στο ζύγι, είναι που φοβάμαι.

Φοβάμαι πως δεν σου λείπω.

Και σκέφτεσαι «και που μου λείπεις τι αλλάζει;»

Μα πως να αλλάξει όταν εσυ ο ίδιος με αρνείσαι; Άραγε δεν ήμουν τίποτα για σένα;

Ό,τι νόμιζα πως έχεις μέσα σου για μένα ήταν μόνο σκόνη που χάθηκε στον πρώτο άνεμο που έφερε αυτός ο Ιούνης μαζί του.

Σήμερα τελείωσε και αυτός και εσύ ήσουν πιο μακρυά μου απο ποτέ.

Μια καληνύχτα λοιπόν..

Μια καληνύχτα ίδια με αυτές που ψιθυρίζω κάθε βράδυ σε σένα πριν κοιμηθώ.

Ξέρω πως δεν την ακούς και πως δεν θα τη διαβάσεις.

Ωστόσο ελπίζω οτι θα την νιώσεις.

logo vasoula

SONG OF THE DAY #6


Σπασμένα Κομμάτια της Καρδιάς-Αντώνης Ρέμος

Προς εσένα που είσαι  αιθεροβάμων και πιστεύεις πως η αγάπη θα κερδίζει πάντα..

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω σε σένα..

Κλεισμένος στο συννεφάκι σου κάπου στον ουρανό λες «έρωτας» και γεμίζει η καρδιά σου σα να εξαρτάσαι απο αυτόν. Ψάχνεις στα συντρίμμια που σου έχει αφήσει η ζωή μέχρι τώρα και προσπαθείς να τα επανενώσεις μήπως και βρεις εκεί χωμένο κάποιο συναίσθημα.

Βρήκες;

Πες μου, τώρα δεν πονάς;

Και αν πονάς, γιατί τον θες στη ζωή σου;

Γιατί ζητιανεύεις  για ψίχουλα και δεν κλειδώνεις την καρδιά σου;

Κλείδωσε την και πέταξε το κλειδί. Δεν το χρειάζεσαι..

Όταν αγαπηθείς θα ανοίξει μόνη η καρδιά.

ΑΝ αγαπηθείς ποτέ θα ανοίξει μόνη η καρδιά.

Καταλαβαίνεις;Μόνη.

Γυάλινη εσύ κι όπως πέρναγες την πόρτα
Κι όπως έφευγες στα φώτα έσπασε η ζωή
Κι όπως τα γυαλιά πέφτανε στο πάτωμά μου
Μνήμες κι όνειρα δικά μου κρύσταλλα αδειανά

Τα σπασμένα μας κομμάτια της καρδιάς
Τα ξανακολλάω
Κοίταξέ με πως μπορώ
Απ’ το ελάχιστο που άφησες για μας
Πάλι σ’ αγαπάω
Πόσο αχ πόσο σ’ αγαπώ

Δεν κολλάει πια όταν σπάσει λες το γυαλί
Δεν κολλάει πια ουτ’ ο γκρεμός ούτε η φυγή
Μα όποιος αγαπά δεν έχει άλλη επιλογή
Τα συντρίμμια σου εγώ τα ενώνω για ζωή

Τα σπασμένα μας κομμάτια της καρδιάς
Τα ξανακολλάω
Κοίτα με μπορώ
Απ’ το ελάχιστο που άφησες για μας
Πάλι σ’ αγαπάω
Και μαζί σου ζω πόσο σ’ αγαπάω

Γυάλινη εσύ τόσο ξένη από μένα
Ούτε άφησες το βλέμμα ένα αντίο να πει
Κι έμεινα εκεί στο σπασμένο μας τον κόσμο
Να μαζεύω λύπες μόνο κάτι να σωθεί

Δεν κολλάει πια όταν σπάσει λες το γυαλί
Δεν κολλάει πια ουτ’ ο γκρεμός ούτε η φυγή
Μα όποιος αγαπά δεν έχει άλλη επιλογή
Τα συντρίμμια σου εγώ τα ενώνω για ζωή

Τα σπασμένα μας κομμάτια της καρδιάς
Τα ξανακολλάω
Κοίτα με μπορώ
Απ’ το ελάχιστο που άφησες για μας
Πάλι σ’ αγαπάω
Και μαζί σου ζω πόσο σ’ αγαπάω

logo vasoula

ΔΑΚΡΥΑ & ΒΡΟΧΗ ΣΑΝ ΕΝΑ..


7cb66c0ffe4c59075493fabff0e11546

Κοιτάζω το ρολόι στον τοίχο..

Πάει σχεδόν μια μέρα που σε αρνήθηκα.

Ακούω τις σταγόνες της καλοκαιρινής βροχής να χτυπάνε επάνω στα κεραμίδια και ανοίγω το πακέτο με τα τσιγάρα που έχω στην μπροστινή θήκη της τσάντας μου.

Όχι, δεν ξεκίνησα το κάπνισμα, μην ανησυχείς. Απλά νιώθω την ανάγκη να κάνω ένα.

Θυμάμαι πόσο με ενοχλούσε που έβλεπα το τσιγάρο στα χέρια σου. Με έκανε να νιώθω ένοχη. Ένοχη που δεν σου πρόσφερα όσα ήθελα..  Που δεν σου χάρισα όσα άξιζες..

Ρουφάω τον καπνό και συνοφρυώνομαι για να μην αφήσω το δάκρυ να κυλήσει.

Ακουμπάω το χέρι στο σαγόνι και το στηρίζω εκεί με το  τσιγάρο ανάμεσα στα δάχτυλα να καίγεται καθώς κοιτάω στο αχανές.

Τακ, τακ η βροχή χορεύει όλο και σε πιο γρήγορο τέμπο..

Με δυσκολία ακούω το κινητό μου που χτυπά και για μια στιγμή σκέφτομαι να τρέξω να το πιάσω μήπως και γράφει το όνομα σου αλλά όχι. Δεν πρέπει να εθελοτυφλώ.

Δεν θα γράψει ποτέ ξανά το όνομα σου.

Κολλάω το άλλο μου χέρι στο μέτωπο και νιώθω την ανάγκη να ουρλιάξω για να βγάλω από μέσα μου όλη την ένταση και την καταπίεση που νιώθω.

Τραβάω λίγο καπνό ακόμη και σβήνω το τσιγάρο στο τασάκι.

Πως την πάτησα έτσι;

Πως άφησα τον εαυτό μου να ξεγελαστεί απο τον μικρό θεό με το τόξο και τα βέλη;

Σκληρή σαν ατσάλι και ψυχρή σαν τον πάγο ήμουν πάντα. Πως κατάφερες να τρυπήσεις μια τόσο δύσκολη ασπίδα και να εισβάλλεις στην καρδιά μου; Πως άφησα τον εαυτό μου να λαβωθεί;

Ερωτήσεις που ταλανίζουν το μυαλό μου και δεν με αφήνουν σε ησυχία.

Ανοίγω την τηλεόραση και όλα θυμίζουν κάτι απο εσένα. Ακούω το όνομα σου, βλέπω τον τόπο σου, την ομάδα σου, το αμάξι σου.. Νομίζω οτι ακούω τη φωνή σου και τρέχω στην αυλή ξυπόλητη και ζαλισμένη!

Ανοίγω την εξώπορτα και δεν υπάρχει κανείς.

Βέβαια, σκέφτομαι. Άλλωστε θα ήταν αδύνατον.

Κάθομαι εκεί στο σκαλάκι φορώντας μόνο ένα αέρινο φόρεμα που έχει ήδη μουσκέψει αλλά δεν με νοιάζει.

Δάκρυα και βροχή γίνονται ένα σε ένα ξέσπασμα που αποτελείται απο τις δικές μου κραυγές και τις βροντές της φύσης που στο πέρασμα τους φωτίζουν αυτή την σκοτεινή νύχτα.

Θέλω να αποκοιμηθώ εδώ.

Κοιτάζω ψηλά ελπίζοντας η βροχή να ξεπλύνει τον πόνο μου.

 

logo vasoula